Dag 45: Cée - Finisterra

 Dag 45 : van Cée naar Finisterra (17km) 

Mijn allerlaatste wandeldag. 

De dag start fantastisch, we slapen een beetje uit en eten een zelfgemaakt ontbijt in het appartementje dat we gehuurd hebben in Cée (geen slaapzaal!). De zon schijnt door het raam, het belooft een mooie dag te worden. Voor de laatste keer maken we ons klaar voor een wandeldag. Dat is altijd met hetzelfde ritueel, dat ik nu al 45 dagen elke dag heb uitgevoerd, ik smeer mijn voeten in met de NOK crème, doe mijn schoenen aan, zet het petje op mijn hoofd en gesp mijn Rugzak rond mijn middel. Allemaal zeer vertrouwde bewegingen, voor de laatste keer. 

Met de zon in onze rug beginnen we te wandelen, ik herinner me de pijnlijke voeten die ik had de eerste weken van de camino, daar blijft nu niets van over, mijn benen doen elke stap automatisch, mijn voeten zijn nu perfect gewend aan het wandelen en aan het gewicht (misschien toch maar meteen een nieuwe camino wandelen ?!)

De laatste wandeling is meteen een hele mooie, we wandelen langs de bossen en onder bomen, links beginnen we de oceaan te voelen en te ruiken. Hoe dichter we komen, hoe blauwer de hemel. Ik kom het bos uit en daar is de zee. Ze glinstert in de zon. Groots. Ik kan wel huilen, zo mooi, de perfecte plek om dit avontuur te beëindigen. 

Ik wandel het strand op en ga zo Finisterra binnen. PJ, Leonie en Kasper zijn er al en wachten mij op aan het strand. We beslissen om onze rugzakken aan te houden en meteen naar de vuurtoren te stappen, daar is het echte ‘einde’ van de camino, het kilometer nul - punt. Het moet met de rugzak aan vinden we. Terwijl we wandelen komen we nog twee heel oude bekenden tegen, Hélène en Joy zijn met de bus naar Finisterra gekomen, het weerzien is hartelijk. We wandelen nu helemaal naar boven en bereiken rond de middag de vuurtoren, we vallen in elkaars armen en kijken uit op de oceaan. Hier is echt het einde, we kunnen letterlijk niet meer verder wandelen. De zon staat hoog aan de hemel en we zetten ons neer, elke met onze eigen gedachten en emoties. Kasper leest een brief van zijn ouders die hij meekreeg. Ik denk aan wat dit avontuur mij allemaal gegeven heeft. We nemen nog enkele foto’s met dit prachtig uitzicht. Net wanneer ik wil vertrekken komt een canadees naar mij toe en vraagt of ik een mooie foto wil nemen met zin vriendin. Ze staan op een rots, ik neem enkele foto’s en plots draait de man zich naar zijn vriendin, gaat op 1 knie en haalt een ring boven ‘Will you marry me?’, iedereen klapt en ik blijf foto’s nemen van een stralende man en een huilende vrouw. Wat een prachtig moment to pop the question. 

Er rest ons nog 1 ding te doen, we wandelen weer naar Finisterra en halen onze handdoeken boven, we kunnen niet vertrekken zonder een duik te nemen in de oceaan natuurlijk. Het was even bibberen maar dan voelt het heerlijk. 

Zometeen starten we met vieren (lees: de flessen openen) maar eerst wil nog een paar ideetje uitlichten dat ik meeneem uit mijn camino, heel kort want ik wil hier niet overkomen als een predikant: 

* het leven past in een rugzak

Er is iets radicaals aan het terugbrengen van je hele bestaan tot wat je op je rug kunt dragen. Geen schermen. Geen agenda. Geen eindeloze beslissingen. Alleen het pad, je adem en de volgende stap. Ik verwachtte het lawaai te missen. In plaats daarvan vond ik een mentale helderheid die ik al jaren niet meer had gevoeld. De vermoeidheid was fysiek en mijn geest kwam tot leven in de stilte die volgde.

* ik kan alleen zijn zonder mij eenzaam te voelen

Ik koos ervoor om alleen te lopen. Het was een roeping, en het vroeg iets van mij – om open en kwetsbaar te zijn, en bereid om gesprekken te beginnen met vreemden uit alle hoeken van de wereld. Sommige van de meest betekenisvolle gesprekken had ik met mensen die ik thuis nooit zou hebben benaderd. De Camino heeft een manier om de muren die we om onszelf heen bouwen te laten verdwijnen.

* de camino geeft altijd terug

Er waren dagen van aanhoudende regen die overal doorheen trok. Dagen waarop 28 km onmogelijk voelde. Dagen waarop het pad iets naar me toe wierp waar ik niet klaar voor was. Maar nu ben ik klaar, en dat zijn niet de momenten waar ik naar terugkeer. Wat ik me herinner zijn de landschappen, de mensen, het samen delen van momenten . De mensen van wie ik ben gaan houden. Het moment waarop de kathedraal van Santiago voor het eerst in zicht kwam. Ontbering vervaagt. Wat blijft, is wat je ermee hebt gedaan.

* dit was enkel mogelijk dankzij mijn tribe 

Niets van dit avontuur had mogelijk geweest zonder de onvoorwaardelijke steun van mijn gezin. 

Saar, zonder jou had ik dit avontuur nooit aangegaan, zonder jouw aanmoediging was ik niet kunnen en mogen vertrekken. Jij hebt zeven weken lang ons gezin gedragen en draaiende gehouden. Ik kan jou niet genoeg bedanken voor al die liefde. Ik hou zielsveel van jou. 

Ik ga naar huis, lichter, op manieren die ik niet verwacht had. Zonder specifieke antwoorden, misschien wel nieuwe vragen, betere dan. 

Twijfel je om de camino te doen? Aarzel niet, je krijgt er meer dan terug dan verwacht. 

Buen camino en dank om te lezen, mee te volgen, mij te steunen met vele berichten en telefoontjes. Deze blog werd meer dan 4.000 keer gelezen, blij dat ik dit avontuur met zoveel mensen mocht delen. 

Barbara out. 

Dag 44: Lago - Cee

 Dag 44: van Lago naar Cee (24,9km) 

Een dag in twee delen: een droog gedeelte en een heel nat gedeelte. 

De dag begon alvast droog maar in die typische nevel voor Galicie, het hele landschap is beneveld, een mooi schouwspel. 

Later begon het te regenen en dat stopte niet, bovendien liep ik verloren: 3 kilometer lang op de verkeerde weg. Hoe is het mogelijk? Zoals Saar zegt, een  wonder dat het niet eerder gebeurd is :), op mijn voorlaatste dag dan nog wel. 

Aangekomen in Cee, een typische kuststad, eindelijk zien we een eerste glimps van de oceaan. Omdat het regent beslissen we de tv op te zetten en kijken we naar de meest typische camino - film: My Way met Martin Sheen. 

Koken doet christopher voor ons vanavond, onze californische vriend, hij maakt een heerlijke spaghetti vongole. 

Morgen de allerlaatste wandeldag. Klaar voor. Korte post want de ogen vallen toe. 

Dag 43: Negreira - Lago

 Dag 43: van Negreira naar Lago (27,5km) 

Om 2.30 deze nacht gaat er een wekker af in de slaapzaal… argh, wie haalt het in zijn hoofd om zo vroeg op te staan en iedereen daarbij wakker te maken?! Om 4.30 gaat de volgende wekker af… wat is er mis met deze mensen ?! Toegegeven, ik begin het leven in de albergues ook een beetje beu te geraken na bijna 45 dagen in slaapzalen door te brengen met mensen die veel te vroeg wakker zijn (en veel te luid snurken). 

De nacht was dus onrustig en ik begin slechtgezind aan de wandeling. Gelukkig is de tocht echt wondermooi, we zien een prachtige zonsopgang (foto) en wandelden op en neer door mooie heuvels en langs weelderige bossen. Een fantastische tocht, in alle rust want op de camino naar Finisterra is er beduidend minder volk. 

Ik wandel een tijdje met een vrouw uit Ukraïne, ze komt uit Kiev, ze is een advocate maar werkt als business consultant. Haar dochter heeft ze sinds het begin van de oorlog niet veel meer gezien, ze heeft ze naar een boarding school gestuurd in de UK. De  aanhoudende oorlog maakt haar duidelijk moedeloos, ook haar man ziet ze niet veel, hij zit voor werk veel in het buitenland, waardoor hij niet naar het front moest. Ze kijkt veel rond terwijl we stappen. Ik vraag haar waarom ze de camino wou doen ‘Ik wou zien en voelen dat er nog iets moois is in deze wereld’ is haar antwoord ‘ik was dat bijna vergeten, door hier te zijn weet ik dat de wereld ook een mooie plek kan zijn, ondanks alle pijn en verdriet van het conflict’. Ik zeg haar dat wij Belgen achter het Oekraïnse volk staan, we hopen met z’n allen dat dit zinloos conflict snel ten einde komt. 

Plost valt de regen met bakken uit de lucht, volledig doorweekt kom ik toe in de albergue waar mijn medereizigers reeds zijn aangekomen. We spelen de hele namiddag kaartspelletjes. 

Morgen is de voorlaatste wandeldag en zien we al een eerste glimps van de zee. Het avontuur is nu echt bijna ten einde. 

Dag 42: Santiago - Negreira

 Dag 42: van Santiago de Compostela naar Negreira (20km)

 Na de ontlading van onze aankomst van gisteren, terug naar de realiteit van elke pelgrim, vandaag is het opnieuw een wandeldag. Al voelt die ook helemaal anders dan anders, nu we ons belangrijkste doel bereikt hebben, nu is elke nieuwe wandeling een bonus, de extra kers op de taart. 

In vier dagen zullen we Finisterra bereiken (of Fisterra in het spaans), vandaag is de eerste stop op slechts 20 kilometer van Santiago, een rustige dag dus. Het wandelen is ondertussen een automatisme geworden, mijn benen en voeten weten precies welke beweging ze moeten aannnemen, het gaat eigenlijk vanzelf. 

We wandelen door de bossen, onder die typische eucalyptusbomen van hier, het geurt er heerlijk. Er is een pak minder volk dan de voorbije dagen, dit traject is duidelijk voor de de ‘die hards’ en dat merken we: minder barretjes, restaurants, winkels en pelgrims op de weg. De camino - ambiance heeft plaats gemaakt voor rust. Het is opnieuw een pak rustiger en dat doet me denken aan mijn eerste dagen op de camino. Zalig. 

Vandaag is bet ook moederdag en de verjaardag van onze fantastische dochter… 15 jaar liefde. Een moment om het thuisfront extra hard te missen. 7 weken is erg lang en dat begin ik nu te voelen. 

Gelukkige verjdaardag lieve Giulia, love you, mama. 

Dag 41: Lavacolla - Santiago de Compostella

 Dag 41: van Lavacolla naar Santiago de Compostella (10km) 

Het hoogtepunt van mijn reis heb ik vandaag bereikt: ik ben aangekomen in Santiago! 

Het was geen zware staptocht, nadat we beslist hadden om de laatste dag heel licht te houden, sliepen Dan en ik in Lavacolla, op 10 kilometer van de stad. We zijn deze ochtend onder een stralende zon vertrokken, onderweg was iedereen euforisch, blij en met duidelijke vlinders in de buik. We wandelen nog een laatste heuvel op en voor ons zien we de stad verschijnen. Ik voel spanning, hier heeft het de afgelopen weken om gedraaid, we gaan de stad in en wandelen stilaan het oude stadsgedeelte in, we gaan door de kleine straatjes en de spanning bouwt op, dan draaien we nog 1 keer een grote bocht mee en plots staan we op de Plaza de Obradoiro. We vallen in elkaars armen, voor ons staat de prachtige kathdraal te blinken. Mensen beginnen te klappen, iedereen omarmt iedereen, er speelt iemand muziek en de telefoons gaan de lucht in. 

We hebben het gehaald. 

We knuffelen nog met een paar mensen, nemen de obligate selfies en foto’s en gaan dan onze laatste stempel halen en het certificaat in het pelgrimsbureau. Daar loopt alles verrassend efficiënt en in een mum staan we buiten. 

Het certificaat (de Compostella) is in het latijn geschreven, er staat letterlijk vertaald op: 

Het Kapittel van deze Heilige Apostolische en Metropolitane Kerk van Compostela, bewaarder van het zegel van het altaar van de Heilige Apostel Jakobus, maakt aan alle gelovigen en pelgrims uit alle delen van de wereld die uit devotie of uit gelofte naar het graf van de heilige apostel Jakobus, onze patroon en beschermer van Spanje, komen, bekend dat er authentieke bezoekbrieven worden uitgereikt.

Hiermee wordt aan allen die dit document zien verklaard dat:

Barbara Van Speybroeck

deze allerheiligste tempel vroom heeft bezocht en de pelgrimstocht volledig heeft voltooid, hetzij te voet of te paard gedurende de laatste honderd kilometer, of uit devotie tweehonderd kilometer per fiets heeft afgelegd.

Als bewijs hiervan wordt deze brief overhandigd, voorzien van het zegel van deze Heilige Kerk.

Gegeven in Compostela, op 9 mei van het jaar des Heren 2026.

Later in de namiddag bezoeken we de Kathedraal. Ze werd gebouw in het jaar 1077; op de plek waar de resten van de apostel Jacobus werden teruggevonden, alleszins volgende de legende. Zijn stoffelijk overschot zou, na zijn onthoofding, in een stenen boot gelegd zijn die de galicische kust heeft bereikt, waarna het lichaam werd begraven. Sinsdien is Santiago een bedevaartsoord, 

We doen ook een roftop tour, zeer indrukwekkend, we wandelen letterlijk over de daken van de Kathedraal, een spectaculair uitzicht. 

Morgen gaat de reis verder, we wandelen nog vier dagen verder naar Finisterra. Het voelt heel juist aan, deze camino is alleszins voor mij nog niet ‘klaar’, ik wil de weg helemaal afmaken. Maar eerst moet er nog afscheid genomen worden van Dan, hij vliegt weer naar de andere kant van de wereld. Ik heb een grote krop in de keel, dit afscheid valt mij zwaar, Dan was een echte camino-amigo geworden. Een mooie mens, een moie ziel, een boeiende en goedlachse man. Ik ga hem enorm missen onderweg. 

Maar ik zal niet alleen zijn, PJ, Leonie en Kasper reizen nog mee. Het gaat zeker zeer gezellig worden. 

Nu nog even nagenieten van deze aankomst, na 1000 kilometer gewandeld te hebben, het is vooral een gevoel van dankbaarheid dat overheest: dankbaar dat ik kan en mag doen, dankbaar naar mezelf toe om dit toe te laten, dankbaar voor de ontmoetingen en de eenvoud van elke dag maar vooral dankbaar naar de persoon die dit mogelijk gemaakt heeft, mijn fantastische vrouw Saar. 

Op naar de oceaan. 

Dag 40: Arzua - Lavacolla

 Dag 40: van Arzua naar Lavacolla (29km) 

Een pittige dag, Dan en ik hebben 29 kilometer in de benen. PJ, Leonie en Kasper zijn deze ochtend heel vroeg vertrokken, zij trekken vandaag een wandeling van 39 km naar Santiago maar Dan en ik zijn iets minder jong ;) en hebben beslist om het bij 29 km te houden. 

Ook vandaag is er veel volk op de camino, de laatste kilometers trekken ook heel wat dagjestoeristen, de sfeer is erg uitgelaten, het voelt bijna als een festival. Zon en regen wisselen elkaar af en het grootste deel van de weg doen we onder de torenhoge prachtige bomen met eucalyptusbladeren, het ziet er fantastisch uit en het ruikt echt heerlijk. 

We stoppen in Lavacolla, een dorp slechts 10 kilometer van Santiago, je zou je kunnen afvragen waarom we het niet verder doorzetten maar het voelt juist op deze manier. We willen vroeg aankomen in Santiago.

Morgenvroeg vatten we de weg aan richting Monte de Gozo, van daaruit zullen de torens van de Kathedraal voor ons verschijnen, traditioneel een moment waarop veel pelgrims emotioneel worden. Geen idee hoe ik mij morgen ga voelen, ik kan nog steeds niet geloven dat ik 1000 kilometer geleden deze reis heb aangevat. 

Misschien zal het als een anticlimax aanvoelen, maar is de aankomst wel het belangrijkste? Zoals Thomas Vandormael, pelgrim, ooit schreef in zijn blog, de woorden van Robert Louis Stevenson ‘ I travel not to go anywhere, but to go’. 

Tot morgen Santiago! 

Dag 39: A ponte campana - Arzua

 Dag 39: van A ponte campana naar Arzua (24,5 km) 

Het is 7 mei vandaag en ik ben jarig, hoera  45 jaar!

Jarig op de camino, toch wel speciaal. Ik had gedacht dat ik mij een beetje verdrietig ging voelen of neerslachtig omdat ik niet thuis ben maar dat was gelukkig niet zo, mede omdat ik zeer veel berichtjes en telefoontjes heb gekregen van lieve familie en vrienden. Ik heb mij vandaag echt geliefd gevoeld en dat was gewoonweg fantastisch. Ik deel deze verjaardag trouwens met drie andere lieve vrienden: Els, Ans en Fem. Die 7 mei meisjes zijn geweldig.

Ook mijn camino-amigo’s waren bijzonder lief vandaag, uiteraard was het een gewone wandeldag, beginnend onder een stralende zon, heerlijk. Als lunch onderweg zijn we dan eindelijk gestopt voor de beroemde pulpo uit Galicia, een octopus die ze in een grote pot kokend water steken (niet levend!) en die ze dan in stukjes knippen en opdienen in een pikant sausje. Heel lekker, eerlijk gezegd smaakte het een beetje naar kip. 

Het is ondertussen echt drukker geworden op de weg, veel spanjaard wandelen plots de camino mee en dat merk je ook aan de ambiance aan de kant van de weg: stalletjes met verkopers, stempelmakers en muzikanten allerhande. Een klein festivalsfeertje. 

Stoppen doen we in een stadje dat Arzua heet, we gaan eten in een restaurant en bij het dessert komen er twee grote kaarsen mee, het hele restaurant zingt ‘Happy birthday’, zo lief. 

Morgen is het lange stretch, Dan en ik doen dan 29 kilometer, de jonge mensen uit onze groep gaan in een 1 ruk naar Santiago, maar aangezien ik nog jus in mijn benen nodig heb om tot in Finisterra te geraken, zien we elkaar pas terug overmorgen. 

Dit gedicht kreeg ik door van mijn lieve vriend Bert 

Va, voyageur, par les champs et les bois, 

Suivant le cours des ruisseaux et des ondes, 

Cherche le calme en tes marches profondes, 

Et garde en toi la paix que tu reçois.

Dag 38: Gonzar - A ponte campana

 Dag 38: van Gonzar naar A ponte Campana (22km) 

We maken er vandaag een collectieve luie dag van, het is ‘slechts’ 22 kilometer wandelen en we voelen ons zeer relax… we slapen uit tot 7u ( dat is echt uitslapen op de camino!), nemen een ontbijtje in de albergue en starten aan onze wandeling. Zoals steeds gaan PJ, Leonie en Kasper sneller vooruit, Dan en ik gaan voor een iets rustiger tempo. We stoppen zelfs een paar keer, dan eens voor en koffie, dan voor een broodje… we kuieren bijna naar de volgende stopplaats. 

Het landschap is mooi, niet zo indrukwekkend als de voorbije dagen maar het weer blijft droog en af en toe komt ook de zon uit, zalig dagje. 

Zoals steeds wandelen we de ‘grote’ stopplaats voorbij, vandaag is dat Palas de Rei, geen mooi stadje. We wandelen 4 kilometer verder en stoppen in een gezellige albergue. Wanneer we binnenkomen is de lady of the house al druk in de weer met potten en pannen. We kunnen s’avonds aanschuiven aan een grote houten tafel voor een gezamelijk avondeten, het eten is alvast heerlijk. Aan tafel geraak ik aan de praat met twee italiaanse heren, ze willen niet geloven dat ik morgen 45 ben… charmeurs natuurlijk.

Na het eten amuseren we ons tot met een kaartspelletje van een nieuw- zeelander, hetzelfde als ‘presidenten’ voor wie dat spelletje kent bij ons. Heel gezellig. Deze bijna 45-jarige kruipt vroeg onder de wol. Slaapwel. 

Dag 37: Vilei - Gonzar

 Dag 37: van Vilei naar Gonzar (26,7km) 

Wat is Galicië mooi, dit is voor mij het mooiste deel van de spaanse etappe, ‘save the best for last’ moeten de pelgrims gedacht hebben. De mist hangt s’morgens nog tussen de heuvels, typisch voor deze regio. We vertrekken om 7u reeds op pad want we hebben vandaag bijna 27 kilometers voor de boeg. 

Het patroon is altijd hetzelfde, na een uurtje moet ik de groep lossen omdat het ritme iets te snel gaat voor mij. Ik vind het niet erg, ben ook de enige met al 900 kilometer in de benen ;) en ik kijk ook graag rond. De kleuren zijn prachtig, de bomen zijn indrukwekkend en ik merk voor de eerste keer naast de Galicische huizen, meerdere keren een opmerkelijk bouwwerk in de tuinen op. Het zijn kleine huisjes van oranje steen met gaten in en eerst denk ik aan iets religieus, maar dan blijkt het om een typische graanschuren te gaan, waar ze gewassen in lieten drogen en op hoogte zetten zodat knaagdieren er niet aan konden. Je kan ze hier overal in de streek vinden. 

Even later passeren we dan eindelijk KILOMETER 100, we fotograferen het paaltje, vanaf nu is het enkel double digits baby! 

Portomarin is een stad waar we binnenkomen via een grote brug over een stuwmeer, heel mooi plaatje maar de stad is dat minder. In 1960 werd een deel van de stad blijkbaar verplaatst voor de bouw van het stuwmeer. De bakstenen van de huizen werden hiervoor genummerd, hier en daar kan je dat nog zien. Voor de rest stelt de stad weinig voor, lelijk eigenlijk, we wandelen verder en stoppen 7km later in Gonzar. De drukte van de toestromende camino-toeristen die enkel de laatste 100 km komen doen, laten we daarmee ook achter ons. 

Slapen doen we vanavond in een hotel, met vier op de kamer, gezellig! 

Dag 36: Samos - Vilei

 Dag 36: van Samos naar Vilei (19 km)

Een kort etappe na de zware tocht van gisteren. We worden goed uitgerust wakker deze ochtend mede omdat we deze keer in een deftig hotel verblijven, een echt bed ipv een ‘bunk bed’ in een volle slaapzaal met je slaapzak… ZALIG. Het voelt aan als echte luxe na 5 weken in de pelgrimsherbergen. 

Een bewuste keuze van mij trouwens, ik wou deze camino op de meest ‘echte’ en meest eenvoudige manier beleven. En ik ging ervan uit dat ik - als solo reiziger - vaker gezelschap zou tegenkomen in een pelgrim ‘albergue’ dan alleen te blijven in een hotelkamer, wat tot nu toe altijd het geval was. Mijn hele camino-familie heb ik in de hostals leren kennen. 

Maar dus; een korte wandeldag in het o-zo-groene maar regenachtige Galicië. Dit is de meest groene provincie van Spanje en dan is niet gelogen. We wandelen door vijftig tinten groen, prachtige bomen, langs menig ‘correidoras’, groene passages langs wanden van oude steen. 

We naderen Sarria, de stad waar heel wat pelgrims pas beginnen met de camino (wantom de compostella te krijgen moet je de laatste 100 kilometer gedaan hebben). We verwachten een gezellige drukke stad maar dat valt tegen, we zien weinig mensen, er is geen sfeer en de stad heeft weinig charme. We lopen vier kilometer door, voorbij Sarria, en overnachten vanavond in Vilei. 

Morgen is het een lange dag, gelukkig in goed gezelschap en met een mooi landschap. 

Dag 35: Laguna de Castilla - Samos

 Dag 35: van Laguna de Castilla naar Samos (35km)

Je leest het goed: op dag 35 van mijn camino heb ik ook 35 kilometer gewandeld… iets wat ik nooit ging doen maar vandaag dus effectief zo gelopen is. 

We starten de dag op de berg naar O Cobreiro, een kilometer na ons vertrek zien we een mooie grenspaal verschijnen: we zijn officieel in Galicia. De laatste provincie dat we zullen bezoeken in Spanje. Na de wijnranken van La Rioja, de rode aarde van Leon, is het nu tijd voor het weelderige groen en de mooie heuvels van Galicia. 

De kennismaking is absoluut geen ontgoocheling, in een stortbui aan een regen zijn de verschillende tinten groen nog mooier. Dit landschap is adembenemend, er zijn geen woorden voor. 

‘Todo lo que sube baja, todo lo que baja sube’ zegt het spaanse spreekwoord ‘ alles wat stijgt, daalt en alles wat daalt, stijgt’ en dat mag wel duidelijk zijn, terwijl we stijgen en dalen naar Triacastela. Een plek waar de pelgrims een steen vandaan namen dat moest dienen voor de bouw van de Kathedraal van Santiago. 

We belissen om niet te stoppen in Triacastela maar door te wandelen naar Samos, nog eens 10km erbij. Ik bijt een beetje op mijn tanden maar beslis om dapper door te duwen. Hier ben ik echt mijn lijf aan het pushen en bovendien is het nog steeds aan het regenen, gelukkig maakt het landschap veel goed. 

Samos is piepklein maar is vooral bekend om zijn fantastisch mooi klooster. Een indrukwekkend bouwwerk en 1 van de grootste van Spanje, het staat er al sinds de 5de eeuw.  ( zie foto) Morgen nemen we de tijd om die te gaan bezoeken. Eerst genieten we vanavond nog van de galische keuken en het ontspannen van onze voeten. 

Vanaf Galicia staat er een mooie grenspaal elke 500 meter voor Santiago, het aftellen is nu echt begonnen!