Dag 37: van Vilei naar Gonzar (26,7km)
Wat is Galicië mooi, dit is voor mij het mooiste deel van de spaanse etappe, ‘save the best for last’ moeten de pelgrims gedacht hebben. De mist hangt s’morgens nog tussen de heuvels, typisch voor deze regio. We vertrekken om 7u reeds op pad want we hebben vandaag bijna 27 kilometers voor de boeg.
Het patroon is altijd hetzelfde, na een uurtje moet ik de groep lossen omdat het ritme iets te snel gaat voor mij. Ik vind het niet erg, ben ook de enige met al 900 kilometer in de benen ;) en ik kijk ook graag rond. De kleuren zijn prachtig, de bomen zijn indrukwekkend en ik merk voor de eerste keer naast de Galicische huizen, meerdere keren een opmerkelijk bouwwerk in de tuinen op. Het zijn kleine huisjes van oranje steen met gaten in en eerst denk ik aan iets religieus, maar dan blijkt het om een typische graanschuren te gaan, waar ze gewassen in lieten drogen en op hoogte zetten zodat knaagdieren er niet aan konden. Je kan ze hier overal in de streek vinden.
Even later passeren we dan eindelijk KILOMETER 100, we fotograferen het paaltje, vanaf nu is het enkel double digits baby!
Portomarin is een stad waar we binnenkomen via een grote brug over een stuwmeer, heel mooi plaatje maar de stad is dat minder. In 1960 werd een deel van de stad blijkbaar verplaatst voor de bouw van het stuwmeer. De bakstenen van de huizen werden hiervoor genummerd, hier en daar kan je dat nog zien. Voor de rest stelt de stad weinig voor, lelijk eigenlijk, we wandelen verder en stoppen 7km later in Gonzar. De drukte van de toestromende camino-toeristen die enkel de laatste 100 km komen doen, laten we daarmee ook achter ons.
Slapen doen we vanavond in een hotel, met vier op de kamer, gezellig!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten