Dag 43: van Negreira naar Lago (27,5km)
Om 2.30 deze nacht gaat er een wekker af in de slaapzaal… argh, wie haalt het in zijn hoofd om zo vroeg op te staan en iedereen daarbij wakker te maken?! Om 4.30 gaat de volgende wekker af… wat is er mis met deze mensen ?! Toegegeven, ik begin het leven in de albergues ook een beetje beu te geraken na bijna 45 dagen in slaapzalen door te brengen met mensen die veel te vroeg wakker zijn (en veel te luid snurken).
De nacht was dus onrustig en ik begin slechtgezind aan de wandeling. Gelukkig is de tocht echt wondermooi, we zien een prachtige zonsopgang (foto) en wandelden op en neer door mooie heuvels en langs weelderige bossen. Een fantastische tocht, in alle rust want op de camino naar Finisterra is er beduidend minder volk.
Ik wandel een tijdje met een vrouw uit Ukraïne, ze komt uit Kiev, ze is een advocate maar werkt als business consultant. Haar dochter heeft ze sinds het begin van de oorlog niet veel meer gezien, ze heeft ze naar een boarding school gestuurd in de UK. De aanhoudende oorlog maakt haar duidelijk moedeloos, ook haar man ziet ze niet veel, hij zit voor werk veel in het buitenland, waardoor hij niet naar het front moest. Ze kijkt veel rond terwijl we stappen. Ik vraag haar waarom ze de camino wou doen ‘Ik wou zien en voelen dat er nog iets moois is in deze wereld’ is haar antwoord ‘ik was dat bijna vergeten, door hier te zijn weet ik dat de wereld ook een mooie plek kan zijn, ondanks alle pijn en verdriet van het conflict’. Ik zeg haar dat wij Belgen achter het Oekraïnse volk staan, we hopen met z’n allen dat dit zinloos conflict snel ten einde komt.
Plost valt de regen met bakken uit de lucht, volledig doorweekt kom ik toe in de albergue waar mijn medereizigers reeds zijn aangekomen. We spelen de hele namiddag kaartspelletjes.
Morgen is de voorlaatste wandeldag en zien we al een eerste glimps van de zee. Het avontuur is nu echt bijna ten einde.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten