Dag 30: van San Martino del camino naar Astorga (23.7km)
30 dagen op de camino, ik weet dat ik in herhaling val: maar het voelt bijna sureëel aan. Het lijkt gisteren dat ik op dat perron stond naar Frankrijk maar tegelijk heb ik al zoveel gezien, zoveel mensen ontmoet, op zoveel plekken geweest. Het enige moment dat ik echt voel dat ik zo lang weg ben, is wanneer ik denk aan Saar en aan de meisjes … dan voel ik plots weer hoe lang een dag is.
Ik heb een nieuwe camino-familie gevonden, dat is wel een leuke gedachte. Ik kende niemand meer aangezien ik mijn ‘groep’ kwijt was toen ik drie dagen besloot te gaan fietsen, maar nu heb ik weer nieuwe wandelvrienden gevonden, PJ is van new york en leonie en casper komen uit nederland. Hier in Astorga was ook Dan, mijn ozzie vriend, een fantastische kerel.
De weg vandaag ? Pfff zeer afwisselend, hier en daar een heel mooi stuk. We kozen voor een alternatieve route langs het platteland wat een heel stuk mooier was dan de weg, nu mogen we opnieuw wel uitkijken naar de bergen, want vanaf morgen starten we met een klim naar het hoogste punt van de camino ( de cruz del ferro!) een moeilijke maar mooie tocht.
Vandaag besefte ik weer waarom ik op de camino sta, het was tijdens een ggesprek met PJ: hij is 29 en verloor beide zijn ouders, drie jaar geleden, op 5 maanden tijd. Zijn mama en papa waren begin de 50. PJ heeft op zijn 26ste alles alleen moeten regelen, 6 maanden geleden heeft hij zijn job opgezegd en is hij beginnen reizen. Zijn ouders hadden graag de camino gedaan, hun leven stopte op een oneerlijk vroeg moment, hij heeft beslist om niet meer te wachten. The time is now.
Het regent in Astorga, waar we toekomen rond 14u, we willen de kathedraal bezoeken maar haken dan toch af, het ziet er niet de moeite uit. Het gaudi - paleis is van architectuur wel zeer mooi.
We drinken drie sangria’s… wat moet een mens als het regent? En klinken : to friends, to walks, to talks.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten