Dag 26: Burgos - Boadilla de Camino

 Dag 26: van Burgos naar Boadilla del Camino (59,9km) 

Deze ochtend afscheid genomen van Hélène, mijn metgezel sinds Saint Jean die nu te voet verder gaat terwijl ik tijdelijk overstap op de fiets. Dat deed wel iets, maar zo is de camino, ze geeft en ze neemt, ook met mensen. Wie weet zien we elkaar terug in Santiago. Dan naar de bike shop om mijn fiets op te halen, dat valt meteen mee: het is een zware mountain bike met grote fietstassen aan. Ik was wat bezorgd of al mijn bazaar erin ging passen maar dat is duidelijk geen probleem. De fiets heeft ook grote, dikke wielen wat nodig zal zijn op die hobbelige camino-wegen. 

Het regent pijpenstelen in Burgos, dus ik wacht nog even voor ik de fiets op kruip maar éénmaal gestart voel ik meteen: dit.is.heeeeerlijk. Eindelijk een andere beweging dan het stappen! 

De eerste kilometers zoef ik erdoor. Het gaat wel zeer lekker. Ik kom overal bekende pelgrimgezichten tegen, dan vertraag ik en neem ik afscheid. Deze groep zal ik wellicht niet meer zien, ik kom ook nog de fijne nederlander Christian tegen (zie foto). 

We gaan nu de Meseta in, een groot vast plateau op een hoogte van ongever 600m. De vegetatie is zeer groen, met enkele heuvels, hier en daar een beetje kleur omdat de planten in bloei zijn maar zo ver je ogen kunnen kijken , kijk je uit op een groot groen plateau. Het is fantastisch om door te fietsen, ik kan me inbeelden dat dit voor wandelaars toch een les is in mindfulness wanneer je kilometerslang rechtdoor gaat maar op mijn fiets is het geweldig. 

Hier en daar, in de woestijn van de meseta, toch ook enkele ‘oases’ onder de vorm van kleurrijke dorpjes. Uit het niets verschijnt er plots in mijn zicht de prachtige ruïnes van wat ooit de abdij was van Sant Anton (foto); de abdij fungeerde ook als hospitaal voor de pelgrims. De overblijfselen zijn echt indrukwekkend. Dat kan ook gezegd worden van het dorpje Castrojeriz, unesco werelderfgoed, kleine en kleuurrijke huisjes door charmante straatjes. Ik fiets er ondertussen overal door. 

Ik begon bijna te fluiten, tot ik uiteraard vergeten was dat de camino altijd een verrassing in petto heeft, deze keer onder de vorm van een zeer steile helling, een berg op, de pico de frances. Helaas teveel gevraagd voor mijn zware fiets met bagage, ik moet noodgedwongen de fiets de berg op duwen. Niet de makkelijkste klus en na honderd meter ben ik nat in het zweet. Ik wil het bijna opgeven en de fiets de helling afduwen tot een fransman de fiets van mij overpakt en gedecideerd beslist om die zelf te duwen. Halleluja, camino wonder. De top is verbluffend en ik daar verder af in de meseta de mostelares. Waanzinnig mooi, het lijkt met een lord of the rings landschap. 

Aangekomen in Boadilla, mijn interk genomen in een albergue dat door een koppel nederlanders wordt gerund. Het eten is waanzinnig goed, beste dat ik al in spanje heb gekregen, daarvoor moet je bij de buren zijn natuurlijk, slaapwel!