Dag 20 : van Los Arcos naar Logrono (27.6 km)
Twintig dagen op pad… dat is bijna drie weken op de camino, ik kan het echt niet geloven. Het lijkt alsof ik gisteren ben vertrokken en toch niet. Ik heb al zoveel mensen ontmoet, op zoveel plekken geslapen, zoveel kilometers gewandeld, dat het lijkt alsof ik al veel langer weg ben.
Is er iets dat ik mis? Eerlijk gezegd: neen. Met uitzondering van saar en de kinderen waar ik heel veel aan denk en heel veel over praat, mis ik echt zo goed als niets. Dat is een heel bijzondere ervaring. Maar het is zo, ik zit in een heel prettige camino-bubbel en het is hier fijn vertoeven voor enkele weken.
Vandaag is een laaaaaange dag, zoveel kilometers moeten er afgetapt worden en mijn benen voelen zwaar aan (je zou denken dat mijn lichaam went aan deze inspanning maar eerlijk gezegd is het protest van mijn voeten nog steeds groot). Ik babbel bijna de hele weg met Brian, een superlieve man uit Michigan. Brian is gepensioneerd maar heeft een best zware rugzak, zijn oudste zoon was zwaar verslaafd, het duurde vier jaar voor hij zijn kleinzoon mocht zien en hij stierf bijna aan longcovid. Maar hij geraakte door alles door en hij blijft naar de mooie kant van het leven kijken. Bij het afscheid nemen geeft hij mij een ‘big hug’, hij zegt dat ons gesprek de weg vandaag minder zwaar heeft gemaakt. Toch bijzonder hoe je op de camino, heel snel op zeer open gesprekken overstapt.
Logrono is een heel grote stad, dat overvalt mij altijd een beetje na uren in de natuur te stappen. Maar het is ook een zeer leuke stad. Het is wemelt hier van de bars en restaurants, je voelt overal een gigantische ambiance hangen, duizenden mensen lopen door deze straten op een gezellige zaterdagavond, overal is er een zeer uitgelaten sfeer, we drinken enkele pintjes en eten pinchos.
Ik leg mij neer op het stapelbed en kijk naar mijn voeten, morgen weer een zware stap-dag, nog even volhouden dus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten