Dag 10: Estaing - Le Soulié

 Dag 10: van Estaing naar Le Soulié (20km)

Een lange wandeltocht onder opnieuw een stralende zon, langs deze prachtige weilanden hier, helemaal bezaaid met gele bloemen. 

Een tocht alleen maar ook niet helemaal, er waren pelgrims voor en achter mij. Soms kruisen we elkaar, dan halen we elkaar in. Ik vind het aangenaam zo. 

Het weer is opnieuw tropisch. Gelukkig vinden we vaak water onderweg. Fun fact: dat is vaak een kraantje op een begraafplaats want daar is het water altijd drinkbaar. Die regel dateert al van de tijd van Napoleon: die wou dat zijn troepen niet uit rivieren of moerassen dronken maar drinkbaar water vonden op herkenbare plaatsen. Dat werden dus de kerkhoven. En nu, zoveel honderden jaren later, kunnen wij pelgrims daar mee van profiteren. 

Ik had vandaag de keuze: slapen in Golinhac of toch verder wandelen en morgen in Conques vroeger aankomen. Ik heb voor het tweede gekozen. Op aanraden van Julie, reserveerde ik een bed in Le Soulié, in een christelijke ontmoetingsplek in dit kleine gehucht. Ik aarzelde even want ik wou ook niet in 1 of andere rare gelovige cultgemeenschap terecht komen maar ze overtuigde me “ik heb gehoord dat het een bijzondere plek is, een echte aanrader”. 

Hier aangekomen begreep ik ook waarom: te midden van een prachtige tuin heeft Michel een klein paradijs op aarde gesticht. Een eenvoudige maar mooie en zeer kleurrijke plek. Michel zit vol verhalen, hij heeft 5 hartaanvallen overleefd, is drie keer ten dode opgeschreven maar telkens er weer doorgekomen. Hij is heel gelovig maar vooral in de liefde, die hij predikt met veel passie en enthousiasme. 

We eten buiten in de zon, aan een tafel te midden van de bloemen. We zijn met een 8tal mensen. 

Michel nodigt iedereen rustig uit om iets te delen, over het waarom van deze tocht, en toen ontstond er plots iets heel bijzonder. Was het de warmte, de plek, de mensen… ik weet het niet maar iedereen was plots heel kwetsbaar en deelde zijn of haar persoonlijk verhaal. De sfeer werd heel warm en intiem maar ook zeer emotioneel. Ik heb nog nooit zoiets meegemaakt maar voel me dankbaar dat ik dit hier op deze manier kon ervaren. Het is bijzonder hoe een groepje mensen dat elkaar totaal niet kent, zich zo kan openstellen voor de andere en de rugzak lichter maken.

Tijd om de indrukken even te laten rusten, tot morgen.