Dag 6: Aumont Aubrac - Nasbinals

 Dag 6 : van Aumont Aubrac naar Nasbinals (26.3 km)

Opnieuw een zware stapdag, al was het twee kilometer minder dan de dag ervoor en scheen de zon ook volop. Laat mij beginnen met het goede nieuws; na de kommer en kwel over mijn voeten in de vorige post: het gaat iest beter! Daarvoor heb ik mijn voeten moeten insmeren met eosine (dat rode goedje dat je er niet af krijgt. Ook niet van je vingers) en heb ik twee rubberen vingerhoedjes over mijn kleine tenen gedaan, tenslotte ook van schoenen gewisseld - gelukkig heb ik ook mijn gewone salomons bij - en de eerste kilometers gingen redelijk vlot. 

Pijnloos is het allemaal belange niet maar ik vrees dat het ook niet heel veel beter gaat worden de volgende 900 kilometer. Ik kan er maar beter aan wennen. Oh ja, een tip die ook binnenkwam via de blog: ik heb dus wandelwol gevonden en dat ga ik ook nog uitproberen van zodra de zwelling in de tenen wat minder is. 

Over de blog gesproken: die is al meer dan 1100 keren gelezen!!! Dat is heel gek, dankjewel allemaal voor de aanmoedigingen, ik zie en lees ze heeel graag!

En het moest dat toch eens gebeuren, en dat was dus vandaag: ik liep verkeerd, na een cola in een gîte gedronken te hebben heb ik een afslag gemist en bevond ik mij kilometerslang op een autoweg, ik had de fut niet om terug te keren en heb daar de weg gevolgd, tot grote ergernis van de auto’s. 

Opnieuw een klein compostela mirakeltje: een auto stopte voor mijn neus en een vriendelijke man sprak mij aan… ‘een pelgrim op een autoweg is ofwel de weg kwijt ofwel heeft ze teveel blaren… ‘ 

tja beiden in mijn geval. Ik ben de auto ingekropen en de laatste paar kilometers zo afgelegd, het is ook een manier om tot in compostela te geraken. 

Nu zijn we in Nasbinals, opnieuw zo’n charmant klein middeleeuws frans dorpje waar tijd een zeer relatief begrip lijkt te zijn. We - ik ben hier opnieuw karen en bettina -tegen bet lijf gelopen, logeren in wat ooit een jongens pensionaat was… de kamers zijn klein en koud maar de sfeer in het oude gebouw is hartelijk en zeer warm. 

Ik genoot in de namiddag van een heerlijk pintje in de zon en s’avonds aten we in het enige restaurant hier in het dorp samen met jean marc, een man die heel zij leven bij de franse post heeft gewerkt en waar het leuk mee praten is. We aten een specialiteit van hier: alligot, een hele romige aardappelpuree met verse Thom kaas…. Heeerlijk maar superzwaar, morgen rol ik naar de volgende bestemming. Laat opnde avond kwamen we voor de kerk waar de klokken zwaar tekeer gingen… het is duidelijk Pasen. We stoppen toch nog even om te kijken. 

Morgen is het een rustiger traject, deze keer met 20graden! Dan zweet ik die puree met worst er nog uit.