Dag 14: van Saint Jean Pied de Port naar Roncesvalles (26km)
IK BEN DE PYRENEEËN OVER !!
Nochtans zag het er niet goed uit deze ochtend: regen en mist en aan de ontbijttafel heel wat discussie over welke weg te nemen: de col over of langs de autobaan? Ik was zelf meer dan gebrand om die Pyreneeën te trotseren over de bergen dus de gedachte om langs een autoweg te moeten stappen, kon ik niet verdragen. Probleem was dat het niet meteen duidelijk was wat de exacte weersituatie was in de bergen (sommigen spraken van 20cm sneeuw en -10 graden …. Slik). Ondertussen kon ik mijn mede-wandelaarster al niet meer overtuigen om de bergen te nemen, en zat ik dus in een tweestrijd.
Maar je kent mij: éénmaal dat er een gedachte in mijn hoofd zit… dus mijn koppigheid overwon de angst om wat dan ook tegen te komen en ik besloot het zekere voor het onzekere te nemen. De bergen in en de col over. Dat was het doel.
De eerste kilometers waren al meteen flinke kuitenbijters, gelukkig bleef het weer relatief stabiel en rond kilometer 6 kwam ik eindelijk twee andere pelgrims tegen, samen met de amerikaan chad zetten we de tocht verder. Mijn benen voelen zeer goed, ik heb dan ook al meer dan 200km in de spieren, met grote dank ook aan aan mijn schoenen. Ik heb mijn zware bergschoenen geruild voor een lichere trailversie na mijn blaren-miserie en dat is mijn redding geweest (ik heb de zware schoenen ook teruggestuurd); met dank aan Annik voor de GOUDEN TIP om lichtere schoenen mee te nemen, Dankjewel ! Je hebt mijn camino gered.
Tegen dat we aan de eerste refuge waren, voelden we ons al meer op ons gemak. Het weer bleef stabiel, wel nat, maar we bespeurden geen sneeuw en hoewel de zichtbaarheid moeilijk was, konden we nog steeds de weg duidelijk onderscheiden en dus bleven we met goede moed stijgen.
Onderweg enkele prachtige taferelen tegengekomen (foto) en ondertussen stegen we meter per meter. Ons doel: de top, de legendarische Col De Lepoeder, op 1.440m.
Enkele uren later was het dan zover : de Col, waar de slag voor Roncesvalles werd uitgevochten rond het jaar 780 tussen Karen de grote en Roland, bereikten we in de dichte mist.
Wat een heerlijk gevoel. Het leek wel even de top van de wereld. Nat en moe zetten we de afdaling richting Roncesvalle in.
Ondertussen hebben we Spanje bereikt. In de gigantische albergue van Roncesvalle kreeg ik bed nummer 237, buenas noches a todos.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten